 |
| NOS nieuwsapp |
A mio fratello Pier Paolo Pasolini is de titel van het gedicht dat ik schreef voor We lopen allemaal gevaar, de Pasolini-avond in Perdu op 31 oktober, georganiseerd door Lars Meijer.
Mijn bijdrage loopt in de voetsporen van Pasolini's gedicht Wanhopige Vitaliteit (in de vertaling van Piet Joostens), een lange en erg passionele collage bestaande uit een filmscript, een autorit, een interview en meer beschouwende stukken daartussen. Het is overladen met thematiek: leven en dood, kapitalisme, fascisme, communisme, lyrische stukken over de jonge dichter die Pier Paolo ooit was, zijn tragische ziel, zijn akelige relatie met God.
Dit is een fragment in het begin:
(…)
Als in een film van Godard: alleen
in een auto op de snelweg
van het Latijnse neokapitalisme – pas terug van de luchthaven –
[Moravia is daar puur tussen zijn bagage blijven zitten]
alleen, ‘aan het stuur van zijn Alfa Romeo’
in een zon die je niet op rijm kunt zetten
zonder elegisch te worden, omdat ze zo hemels is
– de mooiste zon van het jaar –
als in een film van Godard:
onder een zon die onbewogen leegbloedde,
uniek,
(…)
Wanhopige vitaliteit eindigt met een toekomstblik. Dus wat ik wilde doen is Pasolini iets vertellen over deze tijd: de toekomst. Ik spreek hem aan met broer, 'fratello', zo kon ik hem wat dichterbij halen.Het was een mooie, intense avond met bijdragen van Piet Joostens, Obe Alkema, LJ de Brouwer en ikzelf dus. Hier een fragment uit mijn 13 pagina's tellende filmscript-gedicht dat zich samenbalt rond de moord op Charlie Kirk:
(...)
in deze hyperpragmatische tijd
waarin een dichter sowieso geen troost biedt
maar 'troost onderzoekt'
omdat men doodsbang is voor de eigenwijze rivier
van de creativiteit
die zich voedt met ons lijden
lijdt een volk dusdanig onder
verbeeldingsarmoede
dat het zelf maar aan het fabuleren slaat
Phoenix, Arizona
een bloemenzee voor Charlie Kirk
en een mensenzee
die uiteensplijt om de weg vrij te maken vohoor ... Dan Beasley
die is afgereisd met een houten kruis
zo groot, Paolo, als in La Ricotta!
om Charlie Kirk te eren
pragmatisch als hij is
heeft Dan onder het kruis een wieltje gemonteerd
want
het is een behoorlijk eind lopen van zijn pick-up truck naar het stadion
sympathisanten leggen hun hand op het rolkofferkruis
het winkelwagenkruis
als in een klucht van hun eigen devotie
de crux van deze scène, fratello?
een spiegel -
over de geloofwaardigheid van 'geloof'
vergiffenis -
voor de massatraagheid van de menselijke geest
'ze weten niet wat ze doen'
verwarring -
het wieltje omdraaien
tot gebaar van erbarmen - 'smeerolie voor ons aller kruis'
een openbaring -
als de schoonheid in de kern wanhoop is
geef ons dan in godsnaam de lelijkheid
zijn het de woorden -
'het kruis', 'de kogel', 'de bloemen', 'het wieltje'
het wonder van de objecten, elk ding zijn stoffelijkheid
dat vlees wordt in het lichaam van de taal
het woord 'God' dat zich deelt en vermenigvuldigt
uiteindelijk krom trekt, hapert, uitdooft
en áctie!
een vol stadion
medium close-up van de weduwe Kirk
in de gedaante van de martelaar
overhead shot op de duizenden sympathisanten
(...)